Η παρουσία σας, αγαπητοί μου – τόσο πλήθος λαού – ειλικρινά μας συγκινεί, όταν σεις ζητάτε να ξεκινήσετε με μίαν αγιαστικήν πράξιν τη μελέτη του Λόγου του Θεού μέσα στη χρονιά που έρχεται. Βεβαίως, το να επιδιώξουμε να μελετήσουμε τον Λόγο του Θεού, όπως ελέγαμε και το πρωί, είναι εκτάκτως σημαντικό και σπουδαίο. Αλλά τίθεται όμως ένα ερώτημα: τι θέλομε να επιδιώξουμε όταν μελετούμε τον Λόγο του Θεού;
Ασφαλώς είμεθα όλοι, κατά τεκμήριον, που εδώ βρίσκεσθε αγαπητοί μου, Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Και αυτό είναι αληθές. Όλοι εβαπτισθήκαμε, και μάλιστα έχοντες το προνόμιον να είμεθα Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Αλλά, αυτή την αλήθειαν, ότι είμεθα Ορθόδοξοι Χριστιανοί, δυστυχώς δεν την ομολογούμε. Και η αιτία είναι ότι δεν θέλομε να ξεχωρίζομε από τους ανθρώπους που λέγονται «κόσμος». Διότι πάντοτε θα υπάρχει, ας είμεθα όλοι οι Έλληνες βαπτισμένοι (ή σχεδόν όλοι οι Έλληνες), δεν παύομε όμως, δεν παύει όμως μες στην ιστορία να υπάρχει αυτός ο διαχωρισμός, όπως θα δούμε στη συνέχεια, του λαού του Θεού και του κόσμου. Έτσι, κατά κάποιον τρόπο, δεν θέλομε (γι’ αυτό δεν ομολογούμε) να ξεχωρίζομε από τον κόσμον, διότι αισθανόμεθα υποτιμητικά.
